Շնորհավորում ենք
Ձեզ և մեզ` հայ ժողովրդի հաղթանակների հերթական տարեդարձի կապակցությամբ: Այսօր ողջ
առաջադեմ մարդկությունը տոնում է Մեծ հաղթանակի 67-րդ, Շուշիի ազատագրման 20-րդ և Հայաստանի 1-ին
հանրապետության 94-ամյակը:
Մայիսի 26-ին լրանում է Ավարայրի ճակատամարտի
1651-ամյակը:
451 թվականի մայիսի
26-ի վաղ առավոտյան Վարդան Մամիկոնյանի գլխավորությամբ հայող 66 հազարանոց զորքն, անցնելով Տղմուտը` մխրճվեց թշնամու մարտակարգի մեջ: Պարսից բանակի
որոշ գնդեր չդիմացան ճնշմանը և նահանջեցին: Սպարապետը շրջանցեց հակառակորդին և հարվածեց
պարսից պահեստազորին: Պարսիկների շարքերում խուճապ սկսվեց: Թվում էր` հայերը հաղթանակ
են տանում: Բայց այդ ճակատագրական պահին զգացվեց պարսից զորքի թվական գերազանցությունը:
Մուշկան Նիսալավուրտի հրամանով պարսիկները վերադասավորվեցին, օգնության եկավ «Մատյան
գունդը» :
Նրանք շրջապատեցին սպարապետի փոքրաթիվ զորականներին և աստիճանաբար
սկսեցին սեղմել օղակը: Կատաղի և օրհասական մարտ ծավալվեց: Հայ նախարարները և զինվորները
կռվում և զոհվում էին` ծանր կորուստներ պատճառելով թշնամուն: «Չգիտակցվաց մահը
մահ է,գիտակցված մահը` անմահություն », - այս էր նրանց նշանաբանը: Երեկոյան
մարտը դադարեց, հայոց զորքը վերադարձավ իր դիրքերը: Զոհվել էր սպարապետը, հայերը զգալի
կորուստներ էին կրել, բայց չէին հաղթել նաև
պարսիկները: Նրանց զոհերի թիվը 3 անգամ ավելի մեծ էր, բացի այդ` թշնամին չէր հասել
իր գլխավոր նպատակին:
«Ոչ թե մեկ կողմը հաղթեց և մյուս կողմը
պարտվեց, այլ քաջերը քաջերի դեմ դուրս գալով` երկու կողմն էլ պարտություն կրեցին» - գրում է Եղիշե պատմիչը:
Հայերն ապացուցեցին,
որ կարող են միասնական բռունցք դառնալ ընդդեմ թշնամու:
Մեր ազգն այդպիսի բռունցք դարձավ նաև Մայիսյան
հերոսամարտերի ժամանակ:
1918 թ. Մայիսի 24-իս 27-ը, երբ կրկին դրված
էր հայ ժողովրդի լինել չլինելու հարցը, մի քանի կարևոր մարտերից հետո` Սարդարապատում
` գեներալ Մովսես Սիլիկյանի և Բաշ Ապարանում ու Ղարաքիլիսայում` գնդապետեր Դանիել և
Պողոս Բեկ Փիրումյանների ու այլ հերոսների ջանքերով հայերը հասնում են լիակատար հաղթանակի
և մայիսի 28-ին Հայաստանը հռչակվում է անկախ հանրապետություն:
1941 – 1945 թթ.
Մեր ժողովուրդը պատմական հաղթանակ տարավ:
Տարբեր ռազմաճակատներում մեր ժողովրդի զավակները
քաջաբար են դրսևորել իրենց: Հայրենական պատերազմում իրենց հերոսությամբ, արիությամբ հայորդիները մասնակից
եղան այդ հաղթանակի կերտմանը: Չափազանց թանկ գնով նվաճված մի հաղթանակ , որը մարդկությունից
խլեց ավելի քան 20 մլն կյանք:
Գնալով նվազում է պատերազմի վետերանների թիվը:
Նրանք գնում են բնական մահով, հին վերքերով,
գնում են հանդիպելու այն ջահել հոգիներին, որոնք հեռավոր մի օր ռազմի խելահեղ հրդեհներում
կերապարանափոխվաժ` ասես սպիտակ կռունկեր դարձած` անվայրէջք ճախրում են մարդկության
հիշողության երկնքում:
Այսօր վետերաններն ապրում են իրենց ալեհեր հուշերում, իրենց իմաստության լռության մեջ:
Նրանց հոգում մինչև վերջին օրը կհնչի անցած
մարտերի շառաչը, կմխա զոհված ընկերների կորստյան ցավը: Նրանք ապրում են նաև իրենց գործի
հպարտության անքակտելի զգացումով, համաժողովրդական հարգանքի մշտական առկայությամբ:
Ոչինչ չի մոռացվել, չի մոռացվել ոչ ոք: Մեր
հիշողությունից երբեք չի ջնջվի և ոչինչ չի ջնջի մեր պապեր հերոսական ու ողբերգական
անցյալը:
Գարնանային այս հիանալի տոնը հայերիս համար
խորհրդանշական է նաև 1992 թվականի մայիսի
9-ի Շուշիի ազատագրմամբ:
Հայորդիներ, կամավորները, ողջ հայ ժողովուրդը ոտքի կանգնելով անցավ պաշտպանության`
իր պատմական տարածքը բարբարոսներից պաշտպանելու համար: Օրհասական մարտեր ծավալվեցին
Արցախի փրկության համար: Իրենց հերոսությամբ
աչքի ընկան Սամվել Բաբայանը, Քրիստափոր Իվանյանը, Սամվել Կարապետյանը, Մոնթե
Մելքոնյանը, Վազգեն Սարգսյանը, Վահագն Վարդևանյանը, Յուրա Պողոսյանը, Պետրոս Ղևոնդյանը
և այլ քաջեր:
Յուրաքանչյուր հայ վեր էր ածվել արդարության պաշտպանի, իր ունեցած հողի պաշտպանի, իր իր հայրենիքին նվիրված զավակի:
Նրանց մեծագույն սխրանքների շնորհիվ է, որ ազատագրվեց Արցախը:
Շուշիի ազատագրմամբ հայ ժողովուրդը հերթական անգամ
ապացուցեց իր համախմբվածությունն ընդդեմ բարբարոս թշնամու:
Եվս մեկ անգամ շնորհավորենք մեզ` հայերս, մեր
մայիսյան հաղթանակների կապակցուրյամբ: Մեր հուշերում միշտ կապրի իր քաջագործուրյուննեով
պատմության մեջ մտած յուրաքանչյուր հայորդու անուն:
Փառք մեր ազգին, փառք մեր հերոսներին:
Կեցցե հայ ժողովուրդը, կեցցե հաղթանակների մայիսը:
